برف لحظه ای ایستاد. کنولپ نفسی استراحت کرد و خواست برف ضخیمی را که روی کلاه ولباسانش نشسته بود تکان دهد ولی نتوانست. زیرا گیج وخسته بود و خدا را در پیش چشم می دید. چشمان نورانیش نمایان شده بود و مثل خورشید می درخشید. با لحن آمرانه ای گفت:

-          -عاقبت خوشنود باش. این شکایت و ناله برای پیست؟ تو هیچ نمی توانی بفهمی که همه چیز خوب و درست بوده است؟ و هیچ چیز نمی بایست به شکل دیگری مقدر می بود؟ دلت می خواست مردی موقر یا استادکاری پر کار، بد اخم و محترم بودی؟ زن و بچه میداشتی و شبها در خانه ات مجله می خواندی؟ اگر خانه و زندگی می داشتی باز دلت نمیخواست به جنگل فرار کنی و در میان روباهها و دامهایی که برای پرندگان گذاشته ای بخوابی و مارمولکها را رام کنی؟

کنولوپ باز به راه افتاد. از خستگی به این سو و آن سو می افتاد و چیزی نمی فهمید. حالش خوش بود و به آنچه خدا به او می گفت با حقشناسی سر تکان می داد. خدا گفت:

-          -ببین، من تو را جز به این شکل که هستی نمیخواستم. تو به نام من بیبانگردی کردی و هر بار کمی هوای آزاد و آزادگی در دل شهر زدگان دمیدی. تو به نام من مسخره کردی و مسخره شدی. من بودم که در تو مسخره می شدم یا محبوب بود. تو فرزند منی، برادر منی. جزئی از منی. هیچ لذتی نچشیدی و رنجی نبردی مگر آنکه من در آن با تو شریک بوده باشم.

کنولوپ سرش را به سنگینی تکان داد و گفت:

-         - درست است. درست. در واقع این را همیشه میدانستم.

در برف دراز شد و آرام گرفت. اعضای خسته اش سبک شد. در چشمان شعله ورش خنده بود. وقتی پلکهایش را بست تا اندکی بیاساید صدای خدا را شنید که هنوز حرف میزد و در چشمان روشنش خیره شده بود.

-          -خوب، دیگر شکایتی نداری؟ و کنولوپ شرمنده خندید و گفت:

-          -نه دیگر هیچ

-          -همه چیز خوبست؟ همانطور که می بایست بود؟

-        -  آری، همه چیز همانطور است که می بایست بود.

صدای خدا آرامتر شد و گاهی آهنگ صدای مادرش را داشت، گاه لحن صدای هانریت را به خود می گرفت و زمانی نیز صدای ملایم، لطیف و مهربان لیزابت را به یاد می آورد. وقتی کنولوپ چشمانش را دوباره باز کرد، خورشید می درخشید و چنان او را خیره کرد و پلکهایش فرو افتاد. حس کرد که برفی سنگین روی دستهایش نشسته. خواست آنرا بروبد ولی نیروی خواب در او از هر نیرویی قوی تر شده بود.

داستان دوست من- هرمان هسه

پی نوشت: این داستان به شما هم این حسو داد که تقدیر و سرنوشت به شکل غیرقابل باوری درسته؟

قبلا سرنوشت برام یه انتخاب تازه بود. یعنی فکر می کردم که تصمیمات کوتاه مدت و بلند مدت منه که سرنوشت رو بوجود میاره. اما گاهی اوقات هست که هر قدرم میخوای از چیزی دور بشی ، یه جایی، یه وقتی، یه طوری دوباره وارد زندگیت میشه! خیلی اتفاقات هست که باعث شده فک کنم که این داستان هم مثل هزاران چیز دیگه یه چیز کاملا نسبیه